کوته فکر

دام هایی که خدا کند در آن ها بیفتیم!

kootahfekr — Thu, 07 Jan 2010 10:03:18 GMT

جایتان خالی تابستان امسال بود که همراه خانواده به باغی پیرامون کاشان که متعلق به یکی از بستگان بود رفتیم. تمام سفر دو روز بیشتر طول نکشید اما به اندازه ی سال ها شادی به ارمغان آوردیم.

آن جا که بودیم در باغ حوضی وجود داشت که از آن برای ذخیره سازی آب و آبیاری درختان استفاده می شد.

من و پسر خاله و پسر دایی ام، از کاهریزی در آن نزدیکی چند تا ماهی شناخته شده به نام «ماهی قنات» شکار کردیم و در حوض نام برده انداختیم.

چند روز بعد؛ باغبان، آب حوض را در پای درخت ها روان کرد و من و پسر دایی ام سخت در پی نجات ماهی هایی بودیم که اکنون در آب جمع شده در «کرت» ها(کرت: نام مسیرهایی در پای درختان است که برای آبیاری بهتر آماده شده است، تقریبن همان جوی) در حال شنا بودند.

اما نکته ی جالب این جاست که ماهی ها از دامی که برای نجات آن ها فراهم کرده بودیم، می گریختند و گمان می کردند راهی که می روند به دریا و حوضی می رسد نه دامی که در آن ها بیفتند!

همان جا در این فکر فرو رفتم که ای... ای دل غافل! ما انسان ها هم همین گونه هستیم... مگر نه؟!

از این سختی های روزگار به هر ترتیب که شده است می گریزیم و دامن خدا می ستانیم که الهی نجاتم ده!

تازه اگر خدا هم کاری نکند، زانوان غم به آغوش گرفته و از بخشایش ایزدی نومید می شویم که «ای... خدا که ما را نگاه نمی کند...»

ای دل بی خبر...! ای...

از آن روز به پس، همواره آرزو کرده ام که « پروردگارا مرا در چنین دام هایی بینداز و هر چه بانگ اعتراض براوردم توجهی نکن. من می خواهم به دریا بروم نه این که در پای درختان خوراک زاغ های گرسنه گردم»

چه رنگی می بینی صفحه ی ذهن کبوتر را...؟!

kootahfekr — Tue, 22 Dec 2009 18:46:18 GMT

می دانم که پنجره رو به کجا باز می شود...

خوب می دانم، خوب می شناسم فضای پشتش را، هوای دلچسبش را، رنگ های شگفتش را...

اما صحبت این چیزها نیست! صحبت رنگ صفحه ی ذهن است... صفحه ی ذهن کبوتر! آری کبوتر، کبوتر سفید، کبوتر خوشبخت خیال.آن که به هر جا بار دارد و در هر جا ارزش...

آری صحبت این آزادی است، آزادی خیال آبی...

اما چرا آبی؟! چرا نارنجی نه؟ بنفش، سبز یا حتا سیاه نه...؟

این چه حرفی است؟ چه می گویی تو؟ سیاهی که از همه دست یافتنی تر است. به درد نمی خورد هر که اراده کند داردش.. نه اصلن خوب نیست دیگر رنگ ها هم همین طور.

آبی خوب است. سخت دست نیافتنی و پر است از آرامش، پر از لذت، خوشبختی و...

چه می گویی؟ این حرف ها چیست. بچسب به آن چه همه بدان می چسبانند، بی تفاوتی.

هر رنگی می خواهد باشد این صفحه ی ذهن! به ما چه اصلن!

و این جاست که من و تو از هم دور می شویم و هر یک سی خود گیریم و هم دیگر را کم کمک گم می کنیم.

آری اوج تشویش این جاست.

اوج سیاهی و تازه می بینی که کاشا همان سیاه بود صفحه ی ذهن کبوتر اما در کنار تو! چه بی خود خودمان را رنجاندیم و بیراهه گرفتیم.

بیراهه؟! آری بیراهه! اصلن راه چیست؟! آن که دیگران می روند؟!

نمی دانم شاید... شایدم...

نه جانم راه آن است که تو می روی خوب آن است که تو می گویی...

بس است! یلدا دیشب بود و هندوانه اش را هم نخوردیم امشب نمی خواهد زیر بغلمان بگذاری این هندوانه ی بزرگ تر از ما را!

نه جدی می گویم باور کن!

باور؟! عجب انتظار سختی از من داری! باورت کنم!!! برای چه شاید تو دروغ باشی و من گول خورده باشم. شاید تو ابلیسی در لباس ...

بس است بیش از این مشکن دل ما را تا همین جا این ساز خوش آهنگی اش تضمین شده! کاش نمی گفتی این منسوب های گران را!

حالا نمی خواهد ژست غم دیدگان برداری! چیزی نگفته ام که... چه کنم چفت دهانم را داده ام کلیدسازی سر کوچه برای تعمیر فردا پس می گیرم

چفت؟ مگر چفتی هم داری؟!

اگر خدا بخواهد...گویی حکیم آفریدگار یک چیز هایی تعبیه کرده است

این ها را بی خیال. صفحه ی ذهن کبوتر را چه رنگی می بینیی؟!

من ...

پس من هم ...

نه نه تو خودت باید بگویی به من تکیه نکن و از این ادا و اصول ها در نیاور. قطب باش تا دیگر جذبت شوند ، آهن ربا باش نه سوزن سبک، آهن ربای... .

باشذ حالا که این طور است و این گونه می خواهی، بی شک آبی است! امیدوارم نروی...

خدانگهدارت!

کجا؟ قرار بود بایستی... گفتی خودت بگو من هم گفتم مگر چه گناهی کردم

...

چیزی بگو حرفی بزن کجا رفتی در این بیشه ی تاریک. آه

چرا خودکشی؟/ به بهانه ی اعلام آمار جدید خودکشی در ایران

kootahfekr — Sat, 19 Dec 2009 18:00:18 GMT

متأسفانه، دیروز در سایت جهان نیوز، مطلبی رو خودنم در مورد این که آمار خودکشی در ایران دو برابر آمار قتل است.

جدای از این که می دونم شما هم با دیدن این آمار تا حدی شگفت زده شدید تصمیم گرفتم مطلبی رو بنویسم برای کسانی که حتا تا حدی نسبت به خود کشی خوش بین هستند.

چرا خودکشی؟

1- دوست داری پس از مرگت، همه بگن آدم ضعیفی بودی و نتونستی با مشکل های خودت بجنگی؟! پا رو گذاشتی به فرار و اصلن تحمل نکردی!

2- اینو از من بپذیر که همه مشکل دارن و هیچ کسی مطلقن خوشبخت نیست. یکی پول داره و یه بچه ی ناخلف، یکی دیگه بی پول و دارای خانواده ی گرم، یکی یه دوست خیلی خوب داره و نه پول داره و نه چیز دیگه ای و...

آره این جهانیه که ما توش زندگی می کنیم. جهانی که همه مشکل دارن و خوشبخت اون کسیه که تونسته بر مشکل هاش برتری پیدا کنه.

3- فکر نکن که من که دارم این چیزا رو می نویسم از خوشی مستم و نمی دونم چی بگم و از سر بیکاری نشستم پشت کامپیوتر تا برا بقیه بنوسم! نه آقا اصلن از این خبرا نیست منم مشکل دارم خیلی هم زیاد ولی تا حالا که جلوشون وایسادمو طاقت اوردم ان شا الله بازم وا می سم و به خوشبختی می رسم.

4- فکر کردی اگه بری اون ور چه خبره؟ خدا فرش قرمز پهن کرده و فرشته ها رو به صف که مسافر خسته ی ما داره می آد، بساط پذیرایی رو آماده کنید!!! نه جانم این جوری ها هم نیست! اگه شک داری این آیه از قرآنه:

ولا تقتلوا انفسکم ان الله کان بکم رحیماً و من یفعل ذلک عدواناً و ظلماً فسوف نصلیه ناراً و کان ذلک علی الله یسیراً یعنی «و خودتان را مکشید، خداوند نسبت به شما مهربان است و هر که این عمل را از روی تجاوز و ستم انجام دهد به زودی او را در آتش وارد خواهیم ساخت و این کار برای خود آسان می‌باشد.»

یا این که پیامبر اسلام گفته: من قتل نفسه بشی فی الدنیا عذب به یوم القیامه یعنی «هر که در دنیا به هر گونه‌ای اقدام به خودکشی کند و بمیرد و روز قیامت به همان گونه مشمول عذاب خداوندی خواهد شد.»

در ضمن یه وقت نگی این حرفارو از خودم در اوردم آیه برای سوره ی نسا آیه ی 29 و 30 است و حدیث هم از میزان الحکمه

5- دوست خوبم هیچ چیز اندازه ی مشکل ها و سختی ها نمی تونه انسان رو بسازه. آهن تا موقعی که توی کوره ی داغ گداخته نشه تغییر شکل نمی ده و کارا نمی شه. شاید بگی من که آهن نیستم ولی به این شعر از خیام توجه کن:

از رنج کشیدن آدمی حر گردد قطره چو کشد حبس صدف در گردد

6- اگه بخوام برات استدلال کنم موردها همین جوری تا پایین می ره و مطمئنن نه من وقت زیادی دارم و نه تو! به عنوان کلام آخر می گم که «هیچ کسی اندازه ی خودت نمی تونه به خودت کمک کنه!»

ببخشید که سرتون رو درد اوردم. تا دیدار بعد، بدرود!